مردم ساده دل روستا و شهرستان هاي كوچك در ايمان بر آمده از كشف و شهود دروني بسيار راستين اند، و نافرماني ها را بر نمي تابند و به همين دليل متل ها و كنايه هايي براي روزه خواران دارند. كساني كه به عمد روزه خواري مي كنند علاوه بر مجازات شرعي و پرداخت كفاره روزه، با گوشه و كنايه و طنز از سوي مردم مورد بي مهري قرار مي گيرند. در جهرم و اصطهبانات فارس، روز اول ماه رمضان بچه ها دسته دسته در كوچه ها راه مي افتند و مي خوانند: 

روزه گيرا روتون سفيد

ماه رمضون بازم رسيد   

روز آخر ماه رمضان هم مي خوانند:  

روزه خوارا روتون سياه

 ماه رمضون ديگم مياد ( ماه رمضان ديگري هم مي آيد)   

در صغاد آباده اين متلك را به روزه خواران گويند:  

روزه خوربي ايمونه

 شوم كه مي شه حيرونه

روزه خور دسش كوتان

 شوم كه مي شه روش سيان ( دستش كوتاه است و رويش سياه است)